Adətlərin susduğu, qürurun yaşadığı torpaq
Məcburi köçkünlük — təkcə evlərin, həyətlərin, bağların itməsi deyildi. Bu, bir millətin yaddaşının, adət-ənənəsinin didərgin düşməsi idi. Ocaqlar söndü, həyətlər səssizləşdi, yollar unuduldu. Amma bir şey var idi ki, o dağınıqlığın içində belə itmədi — insanlığımız, kökdən gələn tərbiyəmiz, milli mentalitetimiz. Köçkün düşdüyümüz illərdə çox şey itirdik. Amma böyüklərə olan hörməti, müəllimə ehtiramı, körpələrə qayğını,…